නුගේගොඩ හන්දියෙන් බස් එකෙන් බහිනකොටත් රෑ 8ට වගේ. කලුවර වැටිල. නොහිතුව විදියට බස් හෝල්ට් එකේ එයා..


මේ වෙද්දි අපි breakup වෙලා මාස 2යි. මට ආයෙ එයා එක්ක එකතු වෙන්න ඕන කම තිබුණ. එයාටත් එහෙමයි කියල මං දැනන් හිටිය. ඒත් අපේ තිබුණු පොඩි පොඩි නොගැලපීම් නිසා අපිම කතා කරලයි මේ විදියට ඈත් වුනේ..


එයා මාව දැක්ක. මූණ වෙනස් වුනා. අපි දෙන්නම එක පාර හිනා වුනා..


මට තරහක් ආව. මේ රෑ තනියම මොනව කරනවද කියල.. ආයෙ හිතුණ.. 'මට මොකද?'


කතා නොකරත් බෑ. මං එහෙම්ම නැවතිලා ගානක් නෑ වගේ කතා කලා..


"කොහෙද මේ රෑ?"


"මං.. මේ.. වැඩ ඇරිල පොඩ්ඩක් shopping කරන්න ගියා.."


එයා කිව්වෙ බොරු කියල මට තේරුණා. එයාගෙ අතේ චූටි හෑන්ඩ් බෑග් එකකට අමතරව මුකුත්ම තිබුණෙ නෑ. මට තරහක් ආව. ඒත් මට එයා කිව්ව දෙයක් පිළිගන්නව ඇරෙන්න වෙන දෙයක් කරන්න අයිතියක් තිබුණෙ නෑ..


"ආ එහෙමද.. shopping කරල මහන්සි ඇති නෙහ්?"


මට කියැවුනේ තරහින්. ඒත් එයා ඒක ගනන් ගත්තෙ නෑ..


"ඔයා කොහෙද මේ රෑ?"


"මට හෙට interview එකක්. Shirt එකක් ගන්න ගියා"


මං මම වරදක් කලේ නෑ, එයා වරදක් කලා කියල පෙන්නන්න වගේ අතේ තිබුණු ඇඳුම් බෑග් එක පෙන්නුව. මං දැක්ක එයාගෙ මූණ වෙනස් වෙනව..


"අනේ. හොඳට face කරන්න. ගොඩ දාගන්න.."


මට ඒකට කියන්න දෙයක් තිබුණෙ නෑ. මං හිනා වුනා. එයාගෙ ඇස් වල කඳුළු පිරිල කියල මට පෙනුන.. මං එයාගෙන් ආයෙම ඇහුව..


"කොහෙද ගියේ?"


එයා බිම බලාගෙන..


"පාක් එකේ හිටියෙ. අපි හම්බෙන තැන. ඒත් ඔයාව හම්බුනේ මෙතනදි.."


මං ගොළු උනා. උඹ නම් පුදුමයි කියල කියන්න මට ඕනෙ උනා. ඒත් ඒක කියැවුනේ නෑ..


මේක විඳවීමක් කියල මට එක තප්පරේකට හිතුන. ආයෙම අපිට වැලි පාක් එකේ හම්බෙන්න බැරිද...


"බස් එකක් එනව. මං යන්නම්.."


මට එයාව නවත්තන්න ඕනෙ වුනා. ඒත් මං මාව නවත්තගත්ත. එයා ආයෙ හැරිල මං දිහා බැලුව..


"මං ආයෙ වැලි පාක් එකට යන්නෙ නෑ. ගිහින් එන්නම්.."


මේ ජීවිතේ උඹ වගේ කිසි කෙනෙක් ආයෙ මගේ ජීවිතේට එන එකක් නෑ. ඒ තරම් ආදරයක්.. මං නැතුවත් මං වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන ආදරයක්.. මට ආයෙ දවසක හැරෙන්න හිතුනොත් මං පරක්කු වැඩි වෙයි කියල මට හිතුණ..


එයා බස් එකට අත දානකොටම මං කතා කලා..


"සයුරි!"


හැරිල බලපු එයාගෙ කම්මුල් වල කඳුළු පේළි දෙකක් මට හොඳටම පෙණුන..


"හෙට එන්න වැලි පාක් එකට. ඉස්සර වෙලාවටම.. ඉස්සර විදියටම.."


එයාට ඉකි ගහල ඇඬුණ. මූණ අතින් වහගෙනම එයා බස් එකට නැගල ගියා.. එදා අපි වෙන් උන දවසෙ පැතුව සැනසීම වගේ සිය දහස් ගුණයක සැනසීමක් මගේ හිතට දැණුන.


ජීවිතේ තිබුණෙ අපි නැති තැනක නෙමෙයි. අපි ඉන්න තැනක.


ඉතින්.. නුඹ හෙට අනිවාර්යයෙන්ම එන බැව් මම දනිමි. ඒ මොහොත වන තෙක් මම නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටිමි. නුඹද එසේම බැව් මම දනිමි. ඉතින් නුඹ හෙට එන්න. යළිත් ජීවත් වෙන්න..


-නෙත්මි යශෝධා-