-අපේ ජීවිත​-  

නුඹේ ඇස් දුටු මුල්ම දවසේ මගේ වේ යැයි කියා සිතුවා..

මගේ කරගන්නට සිතා මම නුඹේ ලෝකෙට පාර කැපුවා..

මගේ සිතුවිලි නුඹත් අරගෙන අපේ ලෝකෙක හීන තැනුවා..

හැබෑවක් කර ගන්ට ඒ ලොව හෙටක් හැමදා ඉතිරි කෙරුවා..

කලක් ගත විය ලොවක් අබියස නුඹත් මා එක් කෙනෙක් වූවා..

හීන මාලිග හැබෑ වන්නට තව හුඟක් කල් නැතැයි කීවා..

සනුහරේ මැද එක් වෙනා දින දිනෙන් දින අප ළඟට ආවා..

එදා සිට දුටු සිහින ලෝකය ඇවිත් අප වෙත සිනා පෑවා..

හදිසියේ අපි තැනූ ලෝකය ඉරි තලා බිම ඇද වැටෙන්නේ..

නුඹේ ලෝකෙට මගේ තැන ගත් තව කෙනෙක් විත් ඇතුලු වන්නේ..

හෙටට දුටු ඒ හීන ලෝකය මටම පමණකි දැන් පෙනෙන්නේ..

නුඹේ පණිවුඩ එකින් එක මට අලුත් ලොව ගැනමයි කියන්නේ..

ජීවිතේ එක් තැනක නැවතී නවාතැන් නැති වී හිඳින විට..

කවුරුදෝ ඇවිදින් යලිත් මගෙ කඳුළු පිසුවා හොරෙන් හෙමිහිට..

නුඹේ ලෝකයෙ අතරමං වුන මගේ හදවත පිළිවෙලක් කොට..

ඇගේ හදවත තනිව හැදුවා රුවන් මාලිග මගේ කර පිට..

කඳුළු ටික ටික වල දමා ඇය මගේ ලෝකය එළිය කෙරුවේ..

ටිකෙන් ටික මං නුඹේ මතකය සිතින් ඈතක තියා මැරුවේ..

ඇයයි නුඹ බිඳි මගේ හද තුල අලුත් ලෝකෙට කිරුළ දැරුවේ..

එදා රෑ මා කඳුළු නැතුවයි උඹ ලියූ ලිපි ගොඩක් ඉරුවේ..

උඹට නොකියම අපේ ලෝකය එකතු වී අපි පාට කෙරුවා..

ලෝකයක් මැද අලුත් ලෝකෙට ඇයත් එක්කල පාර කැපුවා..

මගදි නොහැරුණ ඇගේ ලෝකෙම මගේ වී අපි හීන මැව්වා..

හීන සේරම හැබෑ කරගෙන එකතු වී අපි ලොවක් තැනුවා..

වසර ගණනාවක් ගෙවී ගොස් ලොකු පුතා යලි ගෙදර ආවේ..

උඹේ මතකය කිසි දිනක නෑ මගේ ඇස් මත කඳුළු වූවේ..

පුතුගෙ සරසවි ගමන ගැන ඔහු ඇවිත් අප වෙත කතා පෑවේ..

උපාධිය ඔහු ලබා ගන්නට අපිත් එන්නැයි කියා කීවේ..

උපාධිය ගත් පුතා පරිණත අයෙකු වී මා වෙතට ආවා..

තරුණියක වෙත සිත් බැඳීලා ඇති බවක් ඔහු මහට කීවා..

මට මෙන්ම ඔහු හටත් කඳුලැල් උරුම වෙයි සිත කෙඳිරි ගෑවා..

නුඹව සිහි වී දිලිඳු සිත මගෙ පරණ කවියක් යලිත් ලීවා..

ඇගේ තොරතුරු සොයා බැලුවෙමි ඉතා යහපත් වීය වත ගොත..

දින යොදාගෙන ගියා අප ඈ වෙසෙන ගම්බද නිවාසය වෙත..

දුටු සැනින් ඈ අයාලේ ගොස් අතරමං වූවා මගේ සිත..

ඇගේ රූපය සිහි කලේ මට එදා හිනැහී උන් නුඹේ වත..

ඇගෙ පියා විත් සිනහ මුහුණින් අපව ගෙතුලට කැදවගත්තේ..

නමුදු පැනයකි මහද නලියන, ඇගේ මව ඇයි මෙතැන නැත්තේ..

ඇසූ විට මා ඇගේ මව් ගැන කඳුළු බිඳු ඇගෙ දෑසෙ ඇත්තේ..

පෙන්වුවා ඇය ඇගේ මව් රුව වැලපෙමින් පින්තූරෙ මත්තේ..

වසර දහසයකට උඩදි ඇය මිය ගියා ලොකු ලෙඩක් හින්දා..

කියා ඈ මට පෙන්වුවා ඒ රූපෙ ඇයගේ දෑත රන්දා..

මගේ පණ පොද එදායින් පසු කොහේ සැඟවූවදෝ මන්දා..

නුඹේ රුව දැක සුසුම් සේරම  ගොළු වෙලා මහ දුකක් වින්දා..

තනිව වියපත් වූ මගේ සිත යලිත් නුඹ ගැන මතක් කෙරුවා..

එදා පටන්ම එදා වාගෙම දවස් ගානක් නින්ද මැරුවා..

නුඹේ නාමෙන් තෙමුණු ඇස් වල යලිත් කඳුලැලි ගෙවල් තැනුවා..

තැපෑලෙන් ආ නුඹේ දිනපොත දිනක් මා හා කතා කෙරුවා..

ලියුම් කවරයෙ කොනක පොඩියට හිතවතාණෙනි කියා තිබුණේ..

නුඹේ සැමියා අතින් ලියැවුණු බවක් එහෙයින් මහට දැනුනේ..

අපේ ඉස්සර ආදරේ ගැන ඔහුත් දන්නා බවක් හැඟුනේ..

සමාවක් ඇයි අයැද ඔහු මේ, කුමක්දෝ මෙහි අරුත සිතුනේ..

නුඹේ වත ගොත කියෙවු මගෙ සිත මැරි මැරී උපදිමින් යලි යලි..

කඩා වැටුණා දෑස් අතරින් ඉමක් නැති වූ විරහ කඳුලැලි..

නුඹට පෙම් කොට වෛර කල සිත මටම නැගුවා දහක් මැසිවිලි..

නුඹේ මව් පියො නිසා රහසේ එදා නුඹ දිවි දුන්නදෝ බිලි..

ඒ දුකින් කාලයක් ගෙවිලා හදවතේ නුඹෙ ලෙඩක් මතු විය..

පුංචි ලෝකෙක තැනූ මාලිග අතර නුඹෙ සිත තනිව ලෙඩ විය..

මම ම පමණක් රජ වු නුඹෙ සිත ලොවට හොරැහින් එදා තනි විය..

අනේ අප උන් තුරුණු විය මට එදා අද මෙන් යලිත් සිහි විය...


වෛර නොකලෙමි එසේ සිතුවත් අපේ හීනෙට එදා මිය ගිය..

යලිත් නොම එයි කඳුලු සැලුවත් නුඹේ නාමෙන් හෙටත් අඳුරුය..

ලපටි නැත අද මහලු මගෙ සිත තවත් ලොවකට මහා රජෙකුය..

දන්නවද උඹ ඒත් රහසක්, නුඹයි හෙටටත් මගේ රැජිණිය..