එදා අද මෙන් තවම මතකයි නගේ උඹ හරි ලස්සනයි
දණෙන් පහලට ඇන්දෙ ඇයි උඹ කොළඹයට උඹ ගම්බදයි
මතක හැටියට එදා කොටුවට ආව උඹ හරි සුන්දරයි
මගේ හිත ඒ එදා උඹ ගැන හිතුව හැටි මට හිරිකිතයි
බලන් හිටියේ කොටුවේ පහ යට බලාවියි මා දෙස කියා
දවස් සති ගෙවුනා ය නොදැනිම කොහෙත් බැලුවේ නෑ එයා
මටත් අමතක ඇගේ මුහුණට දිනක් මගෙ දෑසම ගියා
හිනාවක් වත් නොදුන් ඒ වත වෙන කතාවක් විය ලියා
මටත් හිතවත් වෙන්න කියමින් මගේ හදවත වැලපුනා
ඇගේ හිස් මුහුණතට නොඑබී මමත් හෙමිහිට ගැලවුනා
තවත් කිසිවක් හිතන්නැතිවම උදේ රෑ මම වෙහෙසුණා
අනේ කොහොමත් ඇගේ හිසකේ එදා රෑ මට සිහි වුණා
හයයි ගානට කොහොම කිව්වත් කොටුවෙමයි මම ගැවසුණේ
ඒත් ඈ නෑ දකින්නටවත් මමත් නෑ තව වෙහෙසුනේ
කතාවත් නැති අමුතු ලොවකට කුමට මගේ හද පිවිසුනේ
කෙසේ කිව්වත් එදා සෙනෙහස තවම ඇත හද පුදසුනේ
දවස් සති ගෙවි ගෙවී ගිය මුත් යලිත් ආවේ නැහැ එයා
ඇත්තමයි මං හිතුවෙ ඒ රුව එකෙක් අරගෙන ගොස් කියා
තවත් මතකෙට නොඑන එන දේ මැකෙන්නට තව කල් තියා
මගේ ඇස් වල නොආ කඳුලැලි ඔහේ වියලීලා ගියා
මාස තුනකට කිට්ටු වෙනකල් දකින්නත් ඈ නැති වුණා
මගේ මතකෙත් ඒත් එක්කම එදා තනියට හුරු උනා
නමුත් ඉඳහිට මගේ මතකෙට ඉඩක් දෙන්නත් වෙහෙසුණා
අනේ අමතක ඇගේ මුහුණත දිනක් මා ළඟ ගැවසුණා
දවස් ගානක් නොදැක්කත් රුව නගේ ඈ නුඹ වගේමයි
ටිකක් හොර හිත ගියා අහකට ඇගේ ඇස් නම් උඹේමයි
මතක් වෙන්නෙම එදා කොටුවෙදි නුඹේ ඒ රුව මගේමයි
හිතේ සෙනෙහස විනාඩියකින් මැකූ හැටි නම් අගේමයි
දවස් ගානක් හොරෙන් ඇවිදින් මගේ හදවත ගිණි තියා
ඇගේ සෙනෙහස මටත් නොකියම එදා මා අතහැර ගියා
නගේ කියනට එදා බැරි වුන මගේ කවි අහසට කියා
මගේ මතකෙට වැඩිය දෙවියෙක් වගෙයි කහ සිවුරට ඔයා
-නෙත්මි-
No comments:
Post a Comment