කාලෙ ටික ටික සෑහෙන්න ගෙවිල. උඹත් වෙනස් වෙලා. ඔව්. ඇත්තටම අපි වෙනස් වෙලා. මුළු රෑ පුරාවටම මට මතක් උනේ හවස මුණගැහුණු උඹව විතරයි. අපි කොයි තරම් වෙනස් වෙලාද.. කාලයත් එක්ක අපිට අපිව ආයෙත් ඕන වෙලා. බෙල්ලන්විල පාක් එකේ උඹේ උරහිසට හේත්තු වෙලා මං හොරෙන් බිම වට්ටපු කඳුළු ආයෙත් මගේ ඇස් වලට ඇවිත්. මට ඕනෙ උනේ හැමදාම ඒ විදියට ඉන්න. උඹ දැන් යමුද අහනකල්ම මට ජිවිතේ කොතනද නැවතුනේ කියල හිතාගන්න බැරුවයි හිටියෙ. උඹේ කතා වලට දෙන්න මට උත්තර තිබුනෙ නෑ. අපිට අපිව ඕනෙ වග විතරයි මට දැනුනෙ. මාස ගානකට පස්සේ මං ආයෙ හුස්ම ගන්නව කියල දැනුනෙ මට අද. ඇත්තටම මං ඒ ටික වෙලාව හිටියේ දරාගන්න බැරි සතුටකින්. ඒ වගේම දරන්න බැරි දුකකින්. අපේ ජිවිත නැවතුනු තැන අපිට තවම හොයාගන්න බෑ. උඹට නොකිය මං උඹ ළඟ ඉඳගෙන සෑහෙන්න වෙලා ජිවිතේ හොයන්න ඇති. ඉස්සර හීන කොච්චරක් නම් මේ වගේ මං උඹ ළඟ ඉඳන් දකින්න ඇතිද.. ඒ හීන අදටත් මගෙ ළඟ පරෙස්සමට තියනව. මගේ අන්තිම හුස්ම ටිකත් මැකෙනකල් උබටවත් නොදී මං ඒ හීන පරෙස්සම් කරනව..
හැන්දෑවෙ හය හමාරට විතර තිබ්බ කට්ට කළුවර එක්ක මගේ හිතයි ආදරෙයි මං ඒ බංකුව උඩම තියල ආව. "අපි දෙන්නම වෙන වෙනම අලුතින් ජීවත් වෙමු.."
මං කිව්වෙ එච්චරයි උඹට. ඒ වෙද්දිත් මං හිටියෙ මැරිල වග උඹ දන්නේ නැතුව ඇති. උඹ අතරමග තියල ගිය මගේ හිත අමාරුවෙන් අඬගහගෙන මං ගෙදර ආව. උඹ මාව දාල ගියාද මං උඹව දාල ගියාද කියල මට කල්පනා උනේ නෑ. මගේ හිත නතර වෙලා තිබුනේ බෙල්ලන්විල පාක් එකේ බංකුව උඩ. උඹ මට කියල මාව දාල ගියත් මං උඹට නොකියම උඹව දාල ගියාට මට සමාවෙන්න කිය කිය ඉවරයක් නැතුවම මං මේ තප්පරේදිත් උඹේ පපුවට තුරුළු වෙලා අඬනව. උඹට යන්න කියල කිව්වෙ ඒ වෙනකොටත් මං ගිහින් නිසා නෙමෙයි, ඒ වෙද්දිත් මගේ හිත පණ ඇද ඇද හිටිය නිසා වග උඹ දන්නේ නෑ.
හැම දවසකම උදේ හවස මතක් වෙන්න අලුත් මතකයක් ජීවිතේට එකතු කරගෙන මං ඇඳට වැටුණ. තවම ඇස් දිය වෙලා යන කඳුළු ආයෙ මැරෙනකල් නවතින්නෙ නැති වග දැන දැනම මං ඇස් පියාගත්ත..
ඒත් මං තවමත් ඉන්නෙ උඹේ පපුවට තුරුළු වෙලා.. ඒ බංකුව උඩ..
-නෙත්මි-
No comments:
Post a Comment