මගේ වගේම උඹෙත් ඇස් අඩු නැතිව තෙමුව අපේ සෙනෙහසට දැන් හුස්ම ගන්න බැරි ගානටම වයසයි. හැම දවසකම කාටත් හොරෙන් අපි අපිව මතක් කරපු හැටි. උඹේ ආදරේ මගේ හිතේ එහෙම්මමයි..

ඔව්.. උඹට මතකද දන්නෙ නෑ.. ඉඳ හිට අපි අපේ ගෙදර වැටට එහා පාර දිගේ අත් අල්ලන් ගිය හැටි. ඒ පුංචි වෙලාව ඇතුලෙ අප්‍රමාණ සෙනෙහසක් තැන්පත් වෙලා තිබුණා.. ඔව්.. අපි නොසෑහෙන්න ආදරේ කලා. මනුස්ස හදවතකට දරන්න බැරි තරමටම.. කාලයත් එක්ක අපේ ජීවිත මෙච්චරයි කියල කියන්න බැරි ගානට වෙනස් උනා.. ඔව්.. අපේ ජීවිත, වටිනාකම්, මේ හැම දෙයක්ම අද වෙනස් වෙලා. ඒත් උඹ දන්නවද දෙයක්? 

තවම අහසෙ පායන්නෙ මං එදා උඹට පෙන්නල ඔච්චම් කරපු ඒ හඳමයි.. තවම මේ පරිසරයෙ දැනෙන්නෙ උඹ ළඟ ඉද්දි එදා දැනුන උණුසුමමයි.. තවම රෑ හීන වලට එන්නෙ එදා ආව උඹමයි..

කාලයත් එක්ක අපිව අතීතෙට එකතු වෙලා.. ජීවිතයක් කරගත්තු ආදරෙත් දැන් නැතිව ඉන්න හුරු වෙලා..

ඒත්.. තවම හැඟීම් පරණ වෙලා නෑ.. උඹව ආයෙ දකින්න, උඹේ කටහඬ අහන්න, අන්තිම හුස්ම යන්න කලින් උඹ ගාව එක පාරක්, තවත් එක පාරක් තුරුල් වෙන්න මට ආසයි.. මේ කවිය උඹටයි ලිව්වෙ කියන්න, උඹ වයසට ගිහින් කියල හිනා වෙන්න, 

ඔව්.. ඒත් උඹට කලින් මැරෙන්න ආසයි…

මං අදත් බලන් ඉන්නව.. මේ වැට පුරාම අදටත් මල් පිරිලා. ඒ අතරින් මං බලන් ඉන්නව. අත් අල්ලගත්තු හිනා මූණු ඈතින් යන හැටි මට පේනව…

තව... මං දකිනව…

අපිත්...💕

-නෙත්මි-